Tag Archives: Mattram

Kattenmoiano

Het idee stond al tijden op de lijst.. Een tweede Moiano jas voor mijn jongste. De eerste begint na een winter intensief gebruikt te zijn te slijten namelijk. En het was dus een wintervariant, gemaakt van een oude deken. Reclycing, hoera!

Eigenlijk wilde ik een regenjasje maken en ik had zelfs al reflecterend paspel gekocht, maar toen dochterlief een lapje Mattramstof van de Ikea in mijn kast vond was het liefde op het eerste gezicht. Ik heb nog nooit een kind zo ontzettend op een stofje zien vallen, figuurlijk dan. Eigenlijk had ik er een tas van willen maken, voor mij en mij alleen, maar ja.. Ineens kreeg ik een brainwave van een mooi jasje, met katjes erop. En zo werd het idee van de kattenmoiano geboren!

Ik had vrij snel besloten dat ik graag een jasje met een capuchon wilde, in plaats van een kraag. Ook wilde ik graag paspel verwerken in het jasje. De opgestikte zakjes vind ik heel erg guitig bij dit jasje, dus heb ik daar wederom voor gekozen. Alleen rits of knopen, dat was een punt waar ik lang over heb zitten twijfelen. Eén van de dingen die deze jas zo leuk maakt, zijn juist de knopen. Het staat zo lekker retro.. Maar een rits, zeker als het waait, is ook wel erg fijn. Plus dat ik de vorige keer enorm heb zitten klieren met de knoopsgaten, omdat mijn naaimachine niet helemaal dat deed wat ik in gedachten had.

Besloten om én een rits én knopen te kopen. Dan had ik nog even tijd om te beslissen.. Dochterlief en ik zijn richting fourniturenzaak gelopen (ja, ik heb de luxe van een fourniturenzaak op loopafstand, hoe fijn is dat!), met een stukje kattenstof én een stukje blauw biaisband (waar ik paspel van wilde maken) in het knuistje geklemd. De rits was snel gevonden, de knopen waren een ander verhaal.
Er waren een aantal knopen die mooi bij het biaisband pasten, maar één soort knoop was wel zo prachtig. Een metalen knoop, met blauw, in de vorm van een bloem. Zowel dochter als ik stonden er nog nét niet bij de kwijlen. Maar ja, één euro vijfendertig .. Per knoop! Dat zijn verdomd dure knopen, al zeg ik het zelf. Na veel gedub en gereken heb ik de knoop doorgehakt (niet letterlijk, dat is zonde..) en heb vier van die prachtige, dure knopen gekocht.

 

Thuisgekomen heb ik eerst paspel gemaakt.. Drie meter paspel, dat leek me wel voldoende (en dat was het ook. Ik hield 30 centimeter over.). Meestal maakte ik paspel met een blinde-ritsvoet, maar ik had ergens gezien dat iemand een koordvoetje gebruikte. Nou, dát was de ontdekking van de eeuw! Mens, wat maak je dan mooie, strakke paspel! Ideaal! Ook het aanzetten vond ik makkelijker gaan met het koordvoetje.

Het papieren patroon hoefde niet meer geplakt en geknipt te worden, op enkele delen na. Ik had immers het merendeel al liggen van de wintermoiano. Ik heb de stof zo geknipt dat ik pas op het laatste moment hoefde te kiezen tussen knopen of een rits. Ik wist het nog steeds niet.. Wel had ik weer geoefden met knoopsgaten maken en ik begin de ‘quirkyness‘ van mijn machine te kennen als het gaat om knoopsgaten. Heen gaat leuk, terug gaat leuk, maar op het beginpunt aangekomen heeft de machine geen idee wat hij moet doen.. Even een tikje tegen het hendeltje, waar het knoopsgatvoetje tegenaan moet stoten, en het probleem is opgelost!

Maar goed, terug naar de jas.. Eigenlijk ging het naaien van een lijen dakje, net als de vorige keer. Deze keer was het zelfs makkelijker, omdat ik me niet door lagen wol heen hoefde te worstelen. Plus dat ik natuurlijk al een keer zo’n jasje gemaakt had, dat scheelt ook. Op het laatste moment heb ik gekozen voor én een rits én knopen overigens. Ik heb ook geen klittenband gebruikt op de ritsflap, maar kamsnaps (plastic drukknopen), omdat ik klittenband echt lelijk vind. De kamsnaps zie je niet eens echt zitten, dus yay me!

Dochterlief wilde niets liever dan haar jasje passen. Klaar of niet klaar, hij moest en zou gepast worden. En dat is ook wel erg leuk hoor, als je langzaam maar zeker ziet dat het echt een jasje begint te worden, in plaats van allemaal rare vormen stof..
Ik was ook helemaal zen tijdens het maken. Regelmatig even pauze gehouden, af en toe de boel aan de kant gelegd en zo werkte ik gestaag door. Het enige dat ik echt overnieuw heb gemaakt is een zakje, omdat ik die niet mooi genoeg vond. En ja, af en toe heb ik even wat moeten tornen, maar dat was de moeite niet. Ik vind daarbij tornen geen grote ramp, gek genoeg..

Het meest magische vind ik het allerlaatste moment.. De voering in de jas zetten. Je naait de voering en de jas op elkaar. Je zet de mouwen bij de opening aan elkaar vast en trekt de hele jas door het keergat in de mouw buitenstebinnen, of binnenstebuiten. Even de hoekjes uitvouwen en hop.. Je hebt ineens een jas! Ik was de vorige keer bang dat ik het hele ding fout gestikt zou hebben (je kunt niet even loeren of het wel mooi zit namelijk) en deze keer vond ik dat nét zo spannend. Maar wonderwel: het is gelukt!

Ik heb twee knoopsgaten in de ritsflap gemaakt, waar twee van de prachtige, dure knopen doorheen piepen, heb het keergat gesloten en toen was de jas helemaal af. De dochter lag nog niet te slapen, dus die heb ik, omdat ze zo op haar jasje zat te wachten, uit bed gehaald om te kunnen passen. Blij dat ze was!!

En ik ook. Ik vind het ding zo ontiegelijk mooi geworden!! Ben er trots op!


Lekker bezig!

De mensen die mij volgen op Facebook en Instagram weten het al: ik ben druk doende met een nieuw projectje, namelijk een zomer-moiano voor mijn jongste dochter. Ik ga er nu niet al te veel over vertellen, omdat ik dat graag in één blogje wil doen, maar goed, een klein tipje van de sluier mag wel natuurlijk! Lees meer