“Ik zie prachtige beelden van kinderen die aan de keukentafel hun werk zitten te doen, terwijl moeder een kopje thee inschenkt, maar laten we ook eens stilstaan bij de kinderen die bijvoorbeeld op een klein oppervlak wonen met hun gezin en misschien niet eens een tuin hebben.”

Het werd gezegd alsof deze kinderen uitzonderlijk zielig zijn. Ik denk dat sommige van die kinderen inderdaad zielig zijn, zoals er ook kinderen in villa’s zijn die zielig kunnen zijn. Maar het is net alsof rijtjeshuismettuinnederland ineens ontdekt dat er ook gezinnen zijn die het ‘minder’ hebben.

Ik woon met mijn gezin op 74 vierkante meter, exclusief balkonnetje. Dat balkonnetje zit vol als mijn man en ik er met z’n tweetjes op zitten. Anderhalve meter afstand nemen is absoluut niet mogelijk op dat balkon en in ons huis zelf is dat ook schier onmogelijk. Nou hoeft dat gelukkig ook niet als gezin, dat scheelt. Op dit moment zijn we alle vier thuis en omdat omgangsregelingen gewoon doorgaan zo lang er geen klachten bestaan, zijn we ook regelmatig met z’n vijven. Twee volwassenen, twee grote pubers en een kleine puber.
En desondanks zijn mijn kinderen niet zielig.

Het voordeel van in een klein huis wonen? Dat je per definitie met elkaar geconfronteerd wordt, bijvoorbeeld. Je moet dus wel met conflicten om leren gaan, want je kunt elkaar niet ontlopen. Een ander voordeel is, dat het erg gezellig is. We hebben altijd wel iemand om mee te praten. Nog een voordeel: je leert rekening houden met elkaar.

Ik wil niet zeggen dat je die dingen in een eengezinswoning of villa niet leert, maar het is dus echt geen kommer en kwel als je met een gezin op een klein oppervlak moet leven. Wij bewoners van kleine huizen worden echter als vanzelf gezien als mensen waar blijkbaar ‘aandacht’ aan gegeven moet worden. Waarom? Het leefoppervlak van mijn huis zegt niets over mijn vaardigheden als ouder, hoor.
Ik heb een pracht van een planning gemaakt voor en met mijn jongste dochter en we zijn elke dag druk doende met haar begeleiden met haar schoolwerk. Ik heb goede gesprekken met mijn oudste dochter en informeer elke dag naar haar taken. We ruimen samen ons huis op, doen klusjes, bespreken van alles met elkaar. Het voordeel is daarbij, dat ik genoeg onderwijservaring heb, om me aardig staande te houden in het hele fenomeen ‘thuisonderwijs’, ondanks dat ik ook ontdek dat ik dit nooit zou verkiezen in een crisisloze situatie.
En die kop thee? Die kan ik ook best wel zetten en ik denk dat die kop thee ook goed te drinken is zónder keukentafel.

Het gaat niet om het formaat van je huis, maar om het formaat van je hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © De Taalzifter 2020 | Mijke Jonkman