«Terug naar het overzicht

Pinholefotografie

Ooit heb ik fotografie gestudeerd (ik ben zelfs met een negen afgestudeerd, met als specialisaties portretfotografie en digitale beeldbewerking. Jaja.), maar om nou te zeggen dat ik daar veel mee doe? Nee, niet meer. Hoeft ook niet. Ik ben niet echt het type dat geniet van de rompslomp van het hebben van een eigen bedrijf of graag naar de pijpen van klanten danst. Laat mij maar lekker freewheelen met mijn camera. Ik geniet enorm van het werken met vintage glas bijvoorbeeld. Of van het experimenteren met een pinhole, zoals ik vandaag gedaan heb.

Bodydop met een gat

Een tijd terug heb ik namelijk een soort bodydop gekocht, met een gat erin. Voor het gat zit een glaasje, maar dat is het dan ook. Dat glaasje doet niets anders dan de sensor van mijn camera beschermen. Met deze bodydop kan ik pinholefoto’s maken met mijn digitale camera. Ik was om eerlijk te zijn al een beetje vergeten dat ik het dopje had, tot ik er door fotograaf Wim Besselink aan herinnerd werd. Ik heb dus het ding maar weer eens opgescharreld en op m’n camera gedraaid.

Wat is pinholefotografie?

Pinholefotografie is eigenlijk niets anders dan een camera obscura met een lichtgevoelige plaat op de plek waar de afbeelding geprojecteerd wordt. In mijn geval is die lichtgevoelige plaat dus een sensor, maar het principe is hetzelfde: In een donkere ruimte wordt een klein gaatje gemaakt, waarna het invallende licht zorgt voor een projectie op de tegenoverliggende wand. De afbeelding staat wel op de kop, dat wel, maar daar weet mijn sensor dus wel weer raad mee. Ik heb geen zin om tot in detail te vertellen hoe dat allemaal precies werkt, maar we snappen het idee: point, shoot, klaar. Veel korrel, beweging, vignettering en onscherpte. (Maar, hoe kleiner het gaatje, hoe scherper de afbeelding.)

Spelen met sfeer

Mijn bodydop met gat heeft een gaatje dat eigenlijk wat aan de grote kant is. Het voordeel is dat er meer licht naar binnen valt, het nadeel is dat veel foto’s onscherp worden. Toch vind ik in dit geval de onscherpte niet echt een probleem. Het zijn geen professionele foto’s en ik vind het belangrijker om te spelen met sfeer, door middel van kleur en compositie. (Maar misschien ga ik ooit wel een een extra dop kopen en brand ik daar met een hete naald een gaatje in; kijken of dat werkt.) Ik merkte al gauw dat ik anders naar mijn omgeving ging kijken en ik heb geprobeerd de nadelen van het werken met een gaatje (in plaats van een objectief) te gebruiken om een gevoel vast te leggen.

Waarom pinholefotografie?

Ik denk dat het voor elke fotograaf goed is om regelmatig met ‘minder goede’ materialen te werken. Dat klinkt misschien raar, maar door eens in de zoveel tijd teruggeworpen te worden op niets anders dan je creativiteit. Dus wanneer je moet roeien met de riemen die je hebt, stimuleer je je ‘oog’. Misschien worden de plaatjes niet enorm gelikt, maar het kan enorm bevrijdend zijn om eens niet ultrascherpe plaatjes met boterzachte bokeh te kunnen, moeten, maken. De beperking van je materialen stimuleert je creativiteit, maakt je vindingrijker en laat je wellicht ook anders kijken naar zowel de omgeving als het resultaat.

Ommetje met het hondje

Vandaag heb ik mijn camera maar eens meegenomen met het uitlaten van de hond. Kijken of ik de sfeer van de wandeling op deze grauwe dag een beetje kon vastleggen. Tijdens het wandelen heb ik ervoor gekozen ook beweging vast te leggen en in dit geval dus te kiezen voor bewegingsonscherpte. Ik heb er daarbij voor gekozen de foto’s niet tot nauwelijks te corrigeren. What you see is what you get.

Nostalgisch gevoel door pinholefotografie

De intentie van het fotowandelingetje van vandaag was duidelijk niet ‘het perfecte plaatje schieten’. Mijn idee was om te kijken wat ik zoal tegenkom en dat vast te leggen. Ik vind het beeld dat dit geeft wel iets ruws hebben en daar hou ik van. Het zijn foto’s zoals je die bij wijze van ook uit een toycamera zou krijgen en ik vind deze nostalgische look-and-feel de moeite waard om meer mee te experimenteren.